“Geceyi sevdik, gece de bizi büyüttü.” Bir yılı geride bıraktık. Bu bir yıl boyunca çok şey değişti, gelişti, olgunlaştı… Ama Mezopia’nın gecedeki yeri hiç değişmedi. Biz, geceyi sahiplenen bir işletme olmaktan çıkarak, birçok insan için gecenin alışkanlığı haline geldik. Açıldığımız ilk günlerde Bergama’da gece kültürü zaten vardı; çorba seven, yol üzerinde uğrayan, muhabbete oturan insanlar… Biz bu kültüre kendi dokunuşumuzu ekledik. Sessiz, derin, istikrarlı bir dokunuş. “Neden bir yıl içinde bu kadar sağlam durabildik?” Çünkü baştan beri kendimize bir söz verdik: Her gece aynı standart. Her gece aynı emek. Kimseyle yarışmadık. Kimseyi örnek almadık. Kendi ritmimizi tuttuk. Kelle paçanın kıvamı değişmedi. Çorbaların tazeliği bozulmadı. Kelle söğüşün dokusu, baharatı, doğraması aynı kaldı. Hijyen ve düzen bir gün bile gevşemedi. Kapı ışığımız hep aynı saatte yandı. Bizim için bu, bir işletme disiplini değil; bir karakter meselesiydi. “Gece sek...
30 yaşına gelince bazı şeyleri daha net fark ediyorsun. Cilt biraz soluyor... Eklem hafif kıtırdıyor... Bir yokuş çıkıyorsun, diz “ben bu konuda danışılmadım” diyor. Ama en önemlisi şu: Sabahları kalkmak zorlaşıyor. Ve kafanda şöyle bir cümle dolanıyor: “Ben ne zaman bu kadar yoruldum?” Şaka değil. Çünkü vücut zamanla az üretmeye başlıyor. Kolajen mesela. 20 yaşında bol bol vardı. Ama sonra azaldı. Cilt eskisi kadar gergin değil, saç uçları kırılıyor, tırnaklar zayıf. İşin kötüsü ruh da yoruluyor, vücutla birlikte. İnsan bir noktadan sonra sadece nemlendirici sürerek toparlayamıyor. İçeriden de beslemek gerekiyor. Ve hayır, burada "hap alın, kolajen takviyesi yapın" demeyeceğim. Benim yöntemim daha klasik: Kelle paça. Evet, ciddi söylüyorum. Kolajen dendiğinde akla ilk gelen şey o pahalı serumlar değil, bir tabak kelle paça çorbası olmalıydı. Çünkü gerçek kolajen hayvansal bağ dokusunda, kemikte, ilikte. Bunu en doğal, en saf haliyle alma...