Mezopia Soup & Dessert

 30 yaşına gelince bazı şeyleri daha net fark ediyorsun. Cilt biraz soluyor... Eklem hafif kıtırdıyor... Bir yokuş çıkıyorsun, diz “ben bu konuda danışılmadım” diyor.  Ama en önemlisi şu: Sabahları kalkmak zorlaşıyor. Ve kafanda şöyle bir cümle dolanıyor: “Ben ne zaman bu kadar yoruldum?” Şaka değil. Çünkü vücut zamanla az üretmeye başlıyor. Kolajen mesela. 20 yaşında bol bol vardı. Ama sonra azaldı. Cilt eskisi kadar gergin değil, saç uçları kırılıyor, tırnaklar zayıf. İşin kötüsü ruh da yoruluyor, vücutla birlikte. İnsan bir noktadan sonra sadece nemlendirici sürerek toparlayamıyor. İçeriden de beslemek gerekiyor. Ve hayır, burada "hap alın, kolajen takviyesi yapın" demeyeceğim. Benim yöntemim daha klasik:   Kelle paça.  Evet, ciddi söylüyorum. Kolajen dendiğinde akla ilk gelen şey o pahalı serumlar değil, bir tabak kelle paça çorbası olmalıydı. Çünkü gerçek kolajen hayvansal bağ dokusunda, kemikte, ilikte. Bunu en doğal, en saf haliyle alma...